TERRESTRIAL HOSPICE - "Omnicide: Chapter I" (2026)
Autor: Łukasz Sarnacki
Data dodania: 21-11-2026
Wyświetleń: 157

TERRRESTIAL HOSPICE - "Omnicide: Chapter I" (2026)
Edged Circle Produtions
Często pytacie mnie Państwo w listach, dlaczego tak mało uwagi poświęcam polskiej muzyce. Otóż odpowiedź jest bardzo prosta, a dzisiejszy wpis w znacznym stopniu to wyjaśni.
Nie będzie tu sensacyjnych, zasiegogennych wyrzygów, ani wytykania nikogo palcami. Nie będzie to też wpis, gdzie obrońcy imienia swoich ulubieńców będą mogli w komentarzach wykazać się polotem z serii „nie no przecież ten koleś ch*ja się zna”, ponieważ nie padnie tu żadna nazwa, ani nazwisko. Jedno jest pewne - nie trzeba być przesadnym bystrzakiem, aby pewne rzeczy wyczytać między słowami.
Nie przeszło Wam nigdy przez myśl, dlaczego tak mało polskich zespołów osiągnęło jakikolwiek sukces poza granicami naszego kraju, skoro my Polacy, zamknięci w naszym podwórku uparcie głosimy, jaki nasz rodzimy metal jest niesamowity? Naprawdę tak ciężko wyciągnąć tu jeden sensowny wniosek? Dlaczego metalowe sceny w Norwegii, Finlandii, Anglii czy Szwecji potrafiły spłodzić zespoły ważne, będące prekursorami gatunków i inspiracją dla tysięcy innych, a u nas tych globalnie znaczących zliczymy na palcach jednej ręki?
Sporo się też mówi, że mamy w Polsce ogromne rzesze zdolnych muzyków. Fakt, ale gdy przyjrzymy się sprawie z większą dokładnością okazuje się, że wcale nie chodzi o umiejętności ani techniczne możliwości. Te powierzchowne, widoczne gołym okiem i uchem atuty nie robią już na nikim przesadnego wrażenia, bo wszelki muzyczny skill staje się bezwartościowy, kiedy okazuje się, że taki muzyk poza techniką, nie ma nic sensownego do przekazania.
Napinka, przybieranie wyrazistego wizerunku - najlepiej jakiegoś radykalnego - to jest zawsze spoko i ludzie to lubią. W sumie wystarczy kogoś obrazić, albo urazić. Najlepiej żeby odbiło się echem w mediach, a nie tylko na prywatnych profilach w popularnych portalach społecznościowych. Mamy dwie opcje. Można pokusić się o jakiś durny skandal podszyty głupotą, albo uderzyć w religię. Ale zaraz... Czy dziś kogoś jeszcze szokuje jakakolwiek forma religijnej opozycji? Satanizm? Czy ta ideologia jest w stanie nadal dźwigać sztandar z napisem „niebezpieczne”? Nikt inny, lecz sami muzycy (nie tylko polscy) wyświechtali ten pogląd z wszelkiej powagi, szastając na lewo i prawo tym, co dla innych jest ważne.
Nie wiem jak to wygląda w innych krajach. Żeby to w pełni zrozumieć i poczuć, trzeba by tam po prostu wejść i utknąć na przynajmniej dwie dekady, ale u nas sytuacja jest całkiem beznadziejna. Polski metal potrafi być wspaniały, ale wszędzie tam, gdzie rodzą się rzeczy wyjątkowe, wyrasta zawsze dziesięć razy więcej chwastów - próżnej masy ślepych naśladowców, do cna wyjałowionych z jakiegokolwiek indywidualizmu. Bo inspiracja to jedno, ale klonowanie to już zupełnie inna para butów.
Jak to wszystko się ma do „Omnicide - Chapter I” duetu TERRESTRIAL HOSPICE? Otóż nijak, gdyż mamy tu wszystko to, o czym wspomniałem, powyżej, ale odwrócone o 180 stopni.
Przede wszystkim - słuchając tej płyty ani na sekundę nie mam poczucia, że poświęcam czas i uwagę czemuś, co powstało pod wpływem chwilowej fascynacji, bo ktoś to sobie wymyślił i zechciał sprawdzić, czy się sprzeda. Po drugie - muzycy, którzy stoją za tym zespołem nie robią tu niczego, co brzmi jak próba udowodnienia komuś czegokolwiek za wszelką cenę. Tu jest zagrane tak, aby uchwycić esencję, przez co ani na chwilę nie pojawia się wrażenie, że ktoś tu gra nieadekwatnie do sytuacji. No i po trzecie - ideologiczny bagaż. Jaki by nie był, ważne jest, aby był prawdziwy. Napisać na wallu można wszystko. W wywiadach powiedzieć można wszystko. W utworach zaśpiewać można wszystko. Niezręcznie, a wręcz odpychająco robi się wtedy, gdy za tym wszystkim stoi pustka, albo jeszcze gorzej - kłamstwo. I to jest dokładnie to, czego nie czuję przy słuchaniu tego krążka. Szczerość bijąca z tego duetu jest tak silna, że nie pozostawia żadnych wątpliwości.
I tu dochodzimy do sedna, które określić można jednym słowem - AUTENTYCZNOŚĆ. To jest moim zdaniem największy problem, z jakim boryka się polski metal. Bo pod tym jednym hasłem nie kryje się tylko ideologiczna prawda. Tu kryje się wszystko - od głoszonych poglądów i przełożeniu ich nie tylko na muzykę, ale też na życie - także te prywatne, po sposób generowanych dźwięków. Niestety - rodzimy metal często uderza przede wszystkim brakiem własnej tożsamości. Zespoły zapatrzone w swych idoli tracą umiejętność operowania najważniejszym językiem muzyki - emocjami i sercem. Bezpieczną normą stało się kurczowe trzymanie się schematów i przesadne podglądanie innych, a w zapomnienie odeszła kwintesencja bycia artystą. Tym prawdziwym, który mimo wszystko nie boi się być sobą.
Pamiętajmy także o tym, że w słuchaniu muzyki nie chodzi o to, aby w 100% identyfikować się z głoszonym przesłaniem danego wykonawcy. Chodzi o to, aby artystę zrozumieć i pozwolić mu mówić do nas jego własnym językiem. Dopiero wtedy sito autentyczności działa niezawodnie, bo muzyka to taka forma sztuki, gdzie jakakolwiek fikcja wali po zmysłach ze zdwojoną siłą. Tego nie oszukasz, a artysta nie musi, wręcz nie powinien być taki jak my. Poszerzanie horyzontów na tym właśnie polega - na otwartości.
Czy ten album jest tak dobry jak twierdzą mądre głowy w Internecie? Moim zdaniem nie. Mimo, iż zaczyna i kończy się wspaniale, to nie zostawia w mojej głowie większego śladu. Momentami nużąco podobne do siebie utwory po prostu zlewają się w jedną całość, ani razu nie doprowadzając mnie do sytuacji, w której znika cały świat, a zostaje tylko muzyka. Gdy wybrzmiewają ostatnie dźwięki „Phosphoric Salvation” wkrada się nuda, którą skutecznie rozwiewa dopiero druga część „Depraver” . Dalej już jest dobrze do samego końca. Bez przesadnych uniesień, ale dobrze - po prostu. Ale, jak wiadomo, wszystko jest rzeczą gustu, a ten album ma pewien niezaprzeczalny atut - coś, co stoi ponad muzyką i coś, czego nie sięgnie absolutna większość polskiej sceny.
Myślę, że w mojej ocenie „Omnicide - Chapter I” nie pomogło też to, że poznałem go dokładnie w tym samym czasie, kiedy po latach odświeżyłem „Inhuman Ritual Massmurder” THUNDERBOLT, chcąc zestawić ze sobą moim zdaniem szczytową i najnowszą propozycję lidera obydwu zespołów. Choć minęły 22 lata, wspomniany krążek THUNDERBOLT wciąż kwalifikuje się do podium krajowego black metalu i ani trochę nie stracił na mocy rażenia. W zestawieniu z tak potężnym konkurentem, tegoroczna propozycja Skyggena po prostu wypada dość blado. Ale to nic, bo…
TERRESTRIAL HOSPICE dostarcza mi uczucie ulgi, choć wiem, że jedna jaskółka wiosny nie czyni. Ich oferta nie jest przestrzenią do zabawy w latanie za podmuchami wiatru. Tu też nie ma miejsca na wkładanie masek wybiórczo przywdziewanych zależnie od sytuacji. Albo jesteś autentyczny - albo nie. To da się poczuć po przysłowiowej „jednej nutce”. I co z tego, że muzycznie nie ma tu mowy o żadnym odkrywaniu koła na nowo, skoro jednego jestem pewien, gdy towarzyszą mi dźwięki z „Omnicide - Chapter I” . Wiem, że tu nikt nie kłamie.
To mi wystarcza.
Przejdź do strony głównej Wróć do kategorii Recenzje

TERRRESTIAL HOSPICE - "Omnicide: Chapter I" (2026)
Edged Circle Produtions
Często pytacie mnie Państwo w listach, dlaczego tak mało uwagi poświęcam polskiej muzyce. Otóż odpowiedź jest bardzo prosta, a dzisiejszy wpis w znacznym stopniu to wyjaśni.
Nie będzie tu sensacyjnych, zasiegogennych wyrzygów, ani wytykania nikogo palcami. Nie będzie to też wpis, gdzie obrońcy imienia swoich ulubieńców będą mogli w komentarzach wykazać się polotem z serii „nie no przecież ten koleś ch*ja się zna”, ponieważ nie padnie tu żadna nazwa, ani nazwisko. Jedno jest pewne - nie trzeba być przesadnym bystrzakiem, aby pewne rzeczy wyczytać między słowami.
Nie przeszło Wam nigdy przez myśl, dlaczego tak mało polskich zespołów osiągnęło jakikolwiek sukces poza granicami naszego kraju, skoro my Polacy, zamknięci w naszym podwórku uparcie głosimy, jaki nasz rodzimy metal jest niesamowity? Naprawdę tak ciężko wyciągnąć tu jeden sensowny wniosek? Dlaczego metalowe sceny w Norwegii, Finlandii, Anglii czy Szwecji potrafiły spłodzić zespoły ważne, będące prekursorami gatunków i inspiracją dla tysięcy innych, a u nas tych globalnie znaczących zliczymy na palcach jednej ręki?
Sporo się też mówi, że mamy w Polsce ogromne rzesze zdolnych muzyków. Fakt, ale gdy przyjrzymy się sprawie z większą dokładnością okazuje się, że wcale nie chodzi o umiejętności ani techniczne możliwości. Te powierzchowne, widoczne gołym okiem i uchem atuty nie robią już na nikim przesadnego wrażenia, bo wszelki muzyczny skill staje się bezwartościowy, kiedy okazuje się, że taki muzyk poza techniką, nie ma nic sensownego do przekazania.
Napinka, przybieranie wyrazistego wizerunku - najlepiej jakiegoś radykalnego - to jest zawsze spoko i ludzie to lubią. W sumie wystarczy kogoś obrazić, albo urazić. Najlepiej żeby odbiło się echem w mediach, a nie tylko na prywatnych profilach w popularnych portalach społecznościowych. Mamy dwie opcje. Można pokusić się o jakiś durny skandal podszyty głupotą, albo uderzyć w religię. Ale zaraz... Czy dziś kogoś jeszcze szokuje jakakolwiek forma religijnej opozycji? Satanizm? Czy ta ideologia jest w stanie nadal dźwigać sztandar z napisem „niebezpieczne”? Nikt inny, lecz sami muzycy (nie tylko polscy) wyświechtali ten pogląd z wszelkiej powagi, szastając na lewo i prawo tym, co dla innych jest ważne.
Nie wiem jak to wygląda w innych krajach. Żeby to w pełni zrozumieć i poczuć, trzeba by tam po prostu wejść i utknąć na przynajmniej dwie dekady, ale u nas sytuacja jest całkiem beznadziejna. Polski metal potrafi być wspaniały, ale wszędzie tam, gdzie rodzą się rzeczy wyjątkowe, wyrasta zawsze dziesięć razy więcej chwastów - próżnej masy ślepych naśladowców, do cna wyjałowionych z jakiegokolwiek indywidualizmu. Bo inspiracja to jedno, ale klonowanie to już zupełnie inna para butów.
Jak to wszystko się ma do „Omnicide - Chapter I” duetu TERRESTRIAL HOSPICE? Otóż nijak, gdyż mamy tu wszystko to, o czym wspomniałem, powyżej, ale odwrócone o 180 stopni.
Przede wszystkim - słuchając tej płyty ani na sekundę nie mam poczucia, że poświęcam czas i uwagę czemuś, co powstało pod wpływem chwilowej fascynacji, bo ktoś to sobie wymyślił i zechciał sprawdzić, czy się sprzeda. Po drugie - muzycy, którzy stoją za tym zespołem nie robią tu niczego, co brzmi jak próba udowodnienia komuś czegokolwiek za wszelką cenę. Tu jest zagrane tak, aby uchwycić esencję, przez co ani na chwilę nie pojawia się wrażenie, że ktoś tu gra nieadekwatnie do sytuacji. No i po trzecie - ideologiczny bagaż. Jaki by nie był, ważne jest, aby był prawdziwy. Napisać na wallu można wszystko. W wywiadach powiedzieć można wszystko. W utworach zaśpiewać można wszystko. Niezręcznie, a wręcz odpychająco robi się wtedy, gdy za tym wszystkim stoi pustka, albo jeszcze gorzej - kłamstwo. I to jest dokładnie to, czego nie czuję przy słuchaniu tego krążka. Szczerość bijąca z tego duetu jest tak silna, że nie pozostawia żadnych wątpliwości.
I tu dochodzimy do sedna, które określić można jednym słowem - AUTENTYCZNOŚĆ. To jest moim zdaniem największy problem, z jakim boryka się polski metal. Bo pod tym jednym hasłem nie kryje się tylko ideologiczna prawda. Tu kryje się wszystko - od głoszonych poglądów i przełożeniu ich nie tylko na muzykę, ale też na życie - także te prywatne, po sposób generowanych dźwięków. Niestety - rodzimy metal często uderza przede wszystkim brakiem własnej tożsamości. Zespoły zapatrzone w swych idoli tracą umiejętność operowania najważniejszym językiem muzyki - emocjami i sercem. Bezpieczną normą stało się kurczowe trzymanie się schematów i przesadne podglądanie innych, a w zapomnienie odeszła kwintesencja bycia artystą. Tym prawdziwym, który mimo wszystko nie boi się być sobą.
Pamiętajmy także o tym, że w słuchaniu muzyki nie chodzi o to, aby w 100% identyfikować się z głoszonym przesłaniem danego wykonawcy. Chodzi o to, aby artystę zrozumieć i pozwolić mu mówić do nas jego własnym językiem. Dopiero wtedy sito autentyczności działa niezawodnie, bo muzyka to taka forma sztuki, gdzie jakakolwiek fikcja wali po zmysłach ze zdwojoną siłą. Tego nie oszukasz, a artysta nie musi, wręcz nie powinien być taki jak my. Poszerzanie horyzontów na tym właśnie polega - na otwartości.
Czy ten album jest tak dobry jak twierdzą mądre głowy w Internecie? Moim zdaniem nie. Mimo, iż zaczyna i kończy się wspaniale, to nie zostawia w mojej głowie większego śladu. Momentami nużąco podobne do siebie utwory po prostu zlewają się w jedną całość, ani razu nie doprowadzając mnie do sytuacji, w której znika cały świat, a zostaje tylko muzyka. Gdy wybrzmiewają ostatnie dźwięki „Phosphoric Salvation” wkrada się nuda, którą skutecznie rozwiewa dopiero druga część „Depraver” . Dalej już jest dobrze do samego końca. Bez przesadnych uniesień, ale dobrze - po prostu. Ale, jak wiadomo, wszystko jest rzeczą gustu, a ten album ma pewien niezaprzeczalny atut - coś, co stoi ponad muzyką i coś, czego nie sięgnie absolutna większość polskiej sceny.
Myślę, że w mojej ocenie „Omnicide - Chapter I” nie pomogło też to, że poznałem go dokładnie w tym samym czasie, kiedy po latach odświeżyłem „Inhuman Ritual Massmurder” THUNDERBOLT, chcąc zestawić ze sobą moim zdaniem szczytową i najnowszą propozycję lidera obydwu zespołów. Choć minęły 22 lata, wspomniany krążek THUNDERBOLT wciąż kwalifikuje się do podium krajowego black metalu i ani trochę nie stracił na mocy rażenia. W zestawieniu z tak potężnym konkurentem, tegoroczna propozycja Skyggena po prostu wypada dość blado. Ale to nic, bo…
TERRESTRIAL HOSPICE dostarcza mi uczucie ulgi, choć wiem, że jedna jaskółka wiosny nie czyni. Ich oferta nie jest przestrzenią do zabawy w latanie za podmuchami wiatru. Tu też nie ma miejsca na wkładanie masek wybiórczo przywdziewanych zależnie od sytuacji. Albo jesteś autentyczny - albo nie. To da się poczuć po przysłowiowej „jednej nutce”. I co z tego, że muzycznie nie ma tu mowy o żadnym odkrywaniu koła na nowo, skoro jednego jestem pewien, gdy towarzyszą mi dźwięki z „Omnicide - Chapter I” . Wiem, że tu nikt nie kłamie.
To mi wystarcza.
Przejdź do strony głównej Wróć do kategorii Recenzje









