AngielskiPolski
Koszyk 0
Twój koszyk jest pusty...
Strona główna » Blog » Recenzje » DOWN - „Volume V” (2026)
  • wrzesien

Prześlij nam swój adres e-mail, a my powiadomimy Cię o nowych produktach, najlepszych cenach, promocjach i wyprzedażach.

 
  • Ilość produktów: 405
  • Ilość kategorii: 33
  • Ilość promocji: 39
  • Ilość nowości: 23
  • Aktualnie klientów na stronie: 29
  • Sklep odwiedziło: 1387360 klientów
  • Sklep działa od: 09-01-2015

DOWN - „Volume V” (2026)

Autor: Wadim Filiks Data dodania: 20-11-2026 Wyświetleń: 171
alt

DOWN - „Volume V” (2026)
Nuclear Blast Records

Płyta roku 2026.
Z takim przeświadczeniem czekałem na Volume V . Powrót grupy Down do studia zrodził wiele pytań o kierunek artystyczny, jakość poszczególnych elementów oraz odwieczną kwestię sprostania nieubłaganie upływającemu czasowi. W końcu od poprzedniego długograja Down III: Over the Under minęło blisko 20 lat, a ostatnie wydawnictwo Down IV – Part 2 ukazało się w roku 2014. Optymizmem napawały mnie jednak liczne czynniki: forma Peppera Keenana na tegorocznym albumie Corrosion of Conformity, ostatnie popisy Kirka Windsteina na debiucie Sun Dont Shine, a także moje bezgraniczne oddanie jednemu z tych muzyków, którzy za łebka zaszczepili we mnie miłość do metalu – chylę czoła przed Philipem Anselmo.

Czy wysokie oczekiwania względem tego albumu znalazły swoje pokrycie przy odsłuchu niemal godzinnego materiału?

Całą zabawę otwiera The Myth , rzucający słuchacza w wir riffów spółki Keenan/Windstein – chłopakom udało się przed trzema dekadami wypracować indywidualny styl, który nadal jest nie do podrobienia. Jimmy Bower nadal robi świetną robotę za zestawem perkusyjnym, a wtórujący mu na basie Patrick Bruders, choć nieco z tyłu, uzupełnia brzmienie rozpędzonej kompozycji. Najwięcej obaw – i w sumie słusznie – fani Down mieli względem wokalu Phila. W tym numerze, jak w kolejnych utworach, wychodzi nie tylko wiek, ale i niedawne doświadczenia wokalisty obejmujące projekty Scour, Philip H. Anselmo & the Illegals czy En Minor . Forma z okresu The Great Southern Trendkill czy NOLA nie wróci, ale głębsza i niższa barwa uzupełniana pojedynczymi wypadami na wyższe rejestry zdaje się bronić.

Zaskoczyła mnie wiadomość dotycząca gościnnego udziału wielkiego Kinga Diamonda w numerze – a jakże – Merciful Fate. Moja osobista droga z twórczością potężnego Duńczyka była długa i wyboista, ale po latach chyba w końcu się dotarliśmy. Po cichu liczyłem, że otrzymamy tutaj duet, w którym wokale Króla będą stać na równi z popisami Anselmo. Jego rola ograniczyła się jednak do czegoś na kształt chórków, co pozostawia lekki niedosyt. Niemniej jednak południowy klimat rodem z nowoorleańskich bagien w połączeniu z nawiedzającymi jękami ciekawie wpisuje się w stylistykę NOLA. Świetny bas!

Turn Out the Light daje Philowi więcej przestrzeni do gardłowego śpiewania i udowodnienia, że rocznik ’68 nie wypadł z formy. Choć wypadałoby raczej powiedzieć, że on tę formę odnalazł na nowo po latach perturbacji, do których nie warto już wracać. The Kid wraca do korzeni, stylistycznie zawieszony gdzieś pomiędzy drugim i trzecim albumem Down.

Czwarty numer zaczyna się od dobrze znanych fanom grupy słów This is one called…, ale zamiast Losing All mamy The Message. Po chwili Phil śpiewa Keep it simple – mam wrażenie, że muzycy potraktowali to hasło jako motto przewodnie na Volume V . Nie ma tu miejsca ma eksperymenty. Centralnym punktem jest lekko przykurzone brzmienie gitar, bezkompromisowe pasaże Jimmy’ego Bowera i fajne podkręcenia tempa. Nie zdziwię się, jeśli numer trafi na koncertową setlistę Down.

Causeway Grief, najdłuższy utwór na płycie i jeden z czterech siedmiominutowych filarów albumu pokazuje, że ekipa czuje się dobrze również w wolniejszej stylistyce. Czuć tu ducha Black Sabbath w klimacie The Sign of the Southern Cross , a całość można porównać do Nothing in Return (Walk Away) , mimo że odwołania do Zeppelinowskiego No Quarter nie są tak oczywiste, jak na „trójce”. Wolne tempo pozwala wychwycić więcej elementów warstwy muzycznej – nie ma tu miejsca na pomyłki i niedociągnięcia. Naprawdę solidny kawałek, którego zakończenie stanowi przybudówkę do Blood Oath .

Utwór był pierwszym singlem promującym Down Volume V i, przyznam bez ogródek, rozjebał mi czachę. Zaskakuje prostotą, czaruje głębokim wokalem, napawa lekkim uczuciem niepewności. Dostrzegam tu sumę wszystkich inspiracji klasycznymi horrorami, w których lubuje się Phil Anselmo, założyciel nawiedzonego domu House of Shock i twórca Housecore Horror Festival. Kompozycja zakorzeniona w tradycyjnym swamp blues ma wszystko, by wejść do panteonu najlepszych utworów grupy.

W They Walk the Night utrzymuje się atmosfera horroru – nie tylko w warstwie tekstowej, ale i w gitarowych popisach Peppera. W końcu też szerszą przestrzeń otrzymuje Pat Bruders – wincyj basu, wincyj!. Zupełnie inaczej brzmi They Came from Dust , który mógłby być grany na nowoorleańskich paradach rodem z filmu o zombie. Odnoszę wrażenie, że tylko Down może pozwolić sobie na takie ekscesy.

Na Volume V nie mogło też zabraknąć hołdu oddanego świętej pamięci Księciu Ciemności – Ozz to muzyczna laurka dla człowieka, bez którego prawdopodobnie nie istniałaby Pantera, Crowbar, Corrosion of Conformity, Eyehategood. It’s like a death in the family, wykrzykuje tu Phil przy akompaniamiencie southern rockowych akustyków. Podpisuję się pod tymi słowami, bo choć śmierć Ozzy’ego była nieunikniona, to jednak nagła wiadomość o jego odejściu pozostawiła we mnie dziwną pustkę. Choć The Prince of Darkness is gone, jego legenda żyje nadal, czego świetnym przykładem są chociażby odwołania do Planet Caravan.

Po chwili zadumy z nostalgii wyrywa nas jeszcze Twice-Told Tales. Wracamy do groove’u podszytego unikalnym brzmieniem NOLA. Myślę, że numer odnalazłby się jako bonus track na Down II: A Bustle in Your Hedgerow..., osadzając się stylistycznie gdzieś pomiędzy Lysergic Funeral Procession a The Man That Follows Hell . W tym tkwi przepis na sukces nowego Down – tytułowe historie opowiadane po raz drugi nie są wcale wtórne, bo za każdym razem można do nich dodać coś jeszcze. Tu trochę podkoloryzować, tam coś usunąć. I zakończyć wszystko akustycznym duetem gitarowym, który spokojnie mógłby się przerodzić w jeszcze jeden side-project z Nowego Orleanu.

The power of the riff compels me, jak mawia Jimmy Bower. Volume V to jednak nie tylko ambitne riffy i melodyjne gitarowe licki. Członkowie grupy Down pokazują, że po 35 latach projekt, który miał być odskocznią od codziennych obowiązków w ich głównych zespołach, nadal ma moc sprawczą. Piątka doświadczonych gości może spotkać się w studio i świetnie się bawić, a swój jam przekuć w niemal godzinny materiał, który chce się puszczać w zapętleniu, by skrupulatnie odkrywać dla siebie coś nowego z każdym spinem.

Tak, to chyba moja płyta roku. Dla wielu z Was może stać się tym samym.

Przejdź do strony głównej Wróć do kategorii Recenzje

Reklama

Bestsellery

Newsletter

 

Korzystanie z tej witryny oznacza wyrażenie zgody na wykorzystanie plików cookies. Więcej informacji możesz znaleźć w naszej Polityce Cookies.
Nie pokazuj więcej tego komunikatu