QUEENS OF THE STONE AGE - "Perfecth" (2026)
Autor: Łukasz Sarnacki
Data dodania: 19-11-2026
Wyświetleń: 276

QUEENS OF THE STONE AGE - "Perfecth" (2026)
Matador Records
NIGDY NIE BYŁEM FANEM QUEENS OF THE STONE AGE - od tego trzeba zacząć. Sięgnąłem kiedyś po krążek „Songs For The Deaf”, bo był za 20zł w Biedronce, ale jakoś przesadnie między nami nie zaiskrzyło. Nigdy też nie śledziłem muzycznych poczynań Josh’a Homme, więc w zasadzie niewiele o nim wiem poza tym, że KYUSS czy EAGLES OF DEATH METAL. Co więc skłoniło mnie do tego, aby sięgnąć po „Perfecth”?
Najpierw była przepiękna okładka Noise Magazine ze zdjęciem QOTSA z sesji do nowej płyty. Potem był wpis Jarka Szubrychta o jego wspomnieniach z wywiadu z Joshem. Spodobał mi się ten post i zostawił w głowie fajne wrażenie. A potem przeczytałem gdzieś opinię, że jest to album spokojny, pozbawiony rockowej intensywności, ale za to bardzo osobisty, intymny wręcz. Na dokładkę doszła recenzja na Kvlt, z której wynikało, że album jest tak smętny i nudny, że ciężko przez niego przebrnąć nawet mimo tego, że trwa niespełna 37 minut.
Smętny, spokojny, intymny, bez jazgotliwych gitar i rockowych zrywów, których lata temu nie pokochałem na „Songs For The Deaf”? To brzmiało jak recepta na album, który polubię. Kupiłem w ciemno. Jak to się mówi - one goat’s death.
No i zaskoczyło! Od początku czułem, że tak będzie i chyba nawet z góry sobie to założyłem. Podszedłem do tej płyty z bardzo dobrym nastawieniem, chcąc wejść głębiej i wreszcie bardziej zrozumieć fenomen tego zespołu i jego lidera. Chyba wreszcie dojrzałem, bo zadziałało. Ale nie od razu.
Pierwszy kontakt z „Perfecth” był jak przecieranie szlaków. Nie wiedziałem, czego się spodziewać i jak to ugryźć. Pozwoliłem muzyce płynąć i czekałem na moje własne reakcje. Pierwszy obrót krążka zafundowałem sobie nocą, na słuchawkach. Przeglądałem wkładkę, czytałem informacje, teksty i raz po raz dawałem się zaskoczyć. Nie przepadam za słuchaniem muzyki na słuchawkach, więc następnego dnia odpaliłem album za dnia, rano. Byłem sam w domu i mogłem słuchać muzyki tak, jak lubię najbardziej. Czułem, że zaczyna mnie ten album powoli wciągać. A potem już szło z górki. Słuchałem jej w aucie i coraz częściej w domu. Słowem - zaiskrzyło. Podoba mi się zarówno rozbujany flow „Insignificant Other”, „Sunday” czy „Where The Goth Girls At?”, jak i spokój płynący z „From The Cliff” czy „Easy Street”. Najbardziej czarująco w moim odczuciu wypadają jednak psychodeliczne zakręty - otwierający album „It’s Only Love” czy mój ulubiony „Mono”. Płyta też się świetnie kończy najpierw oferując „Phantom Limb” - doskonały numer, typowo pod nóżkę. Stawkę zamyka „Run Away From The Mob”, który kończy się wyraźnym niedopowiedzeniem. Utwór ma w sobie coś tak urzekającego, że zostawia mnie z poczuciem niezwłocznej ochoty włączenia „Perfecth” od nowa. Całość mija na pstryknięcie palcami i mimo wyraźnie dominującego spokoju uważam, że bardzo dużo się tu dzieje. Fantastycznie się słucha, z jaką lekkością zespół operuje tymi w większości subtelnymi artystycznymi rozwiązaniami. Jest to bardzo smakowite.
Zdaję sobie sprawę, że mimo ogromnej miłości, dopuściłem się jawnej zbrodni na muzyce rockowej, świadomie ignorując wcześniejsze dokonania QOTSA. Na swoje usprawiedliwienie dodam, że na nadrobienie zaległości i naprawę błędów nigdy nie jest za późno. Zachwycony „Perfecth” uznałem, że świat nie może się aż tak mylić, i że to pewnie ze mną było coś nie do końca teges, gdy ileś tam lat temu słuchałem „Songs For The Deaf” po raz pierwszy. Odświeżyłem kilka dni temu i co się okazało? Okazało się, że świat miał rację. Jak ja mogłem tego wcześniej nie załapać? Dlaczego nikt nigdy mi tego nie powiedział i nie wyprowadził z błędu?
Wniosek jest prosty - czeka mnie dużo dobrej muzyki do nadgonienia i jest to bardzo fajna perspektywa. A czy „Perfecth” ma szansę zostać moją płytą roku? Trudno powiedzieć. Ma natomiast realną szansę stać się tak zwanym game changerem, bo gdyby mi tak mocno nie weszła tegoroczna propozycja QOTSA, to pewnie wciąż nie doczekałbym się impulsu, aby przekopać ich dyskografię. Życie pełne jest niespodzianek… Oby tylko tak dobrych.
Przejdź do strony głównej Wróć do kategorii Recenzje

QUEENS OF THE STONE AGE - "Perfecth" (2026)
Matador Records
NIGDY NIE BYŁEM FANEM QUEENS OF THE STONE AGE - od tego trzeba zacząć. Sięgnąłem kiedyś po krążek „Songs For The Deaf”, bo był za 20zł w Biedronce, ale jakoś przesadnie między nami nie zaiskrzyło. Nigdy też nie śledziłem muzycznych poczynań Josh’a Homme, więc w zasadzie niewiele o nim wiem poza tym, że KYUSS czy EAGLES OF DEATH METAL. Co więc skłoniło mnie do tego, aby sięgnąć po „Perfecth”?
Najpierw była przepiękna okładka Noise Magazine ze zdjęciem QOTSA z sesji do nowej płyty. Potem był wpis Jarka Szubrychta o jego wspomnieniach z wywiadu z Joshem. Spodobał mi się ten post i zostawił w głowie fajne wrażenie. A potem przeczytałem gdzieś opinię, że jest to album spokojny, pozbawiony rockowej intensywności, ale za to bardzo osobisty, intymny wręcz. Na dokładkę doszła recenzja na Kvlt, z której wynikało, że album jest tak smętny i nudny, że ciężko przez niego przebrnąć nawet mimo tego, że trwa niespełna 37 minut.
Smętny, spokojny, intymny, bez jazgotliwych gitar i rockowych zrywów, których lata temu nie pokochałem na „Songs For The Deaf”? To brzmiało jak recepta na album, który polubię. Kupiłem w ciemno. Jak to się mówi - one goat’s death.
No i zaskoczyło! Od początku czułem, że tak będzie i chyba nawet z góry sobie to założyłem. Podszedłem do tej płyty z bardzo dobrym nastawieniem, chcąc wejść głębiej i wreszcie bardziej zrozumieć fenomen tego zespołu i jego lidera. Chyba wreszcie dojrzałem, bo zadziałało. Ale nie od razu.
Pierwszy kontakt z „Perfecth” był jak przecieranie szlaków. Nie wiedziałem, czego się spodziewać i jak to ugryźć. Pozwoliłem muzyce płynąć i czekałem na moje własne reakcje. Pierwszy obrót krążka zafundowałem sobie nocą, na słuchawkach. Przeglądałem wkładkę, czytałem informacje, teksty i raz po raz dawałem się zaskoczyć. Nie przepadam za słuchaniem muzyki na słuchawkach, więc następnego dnia odpaliłem album za dnia, rano. Byłem sam w domu i mogłem słuchać muzyki tak, jak lubię najbardziej. Czułem, że zaczyna mnie ten album powoli wciągać. A potem już szło z górki. Słuchałem jej w aucie i coraz częściej w domu. Słowem - zaiskrzyło. Podoba mi się zarówno rozbujany flow „Insignificant Other”, „Sunday” czy „Where The Goth Girls At?”, jak i spokój płynący z „From The Cliff” czy „Easy Street”. Najbardziej czarująco w moim odczuciu wypadają jednak psychodeliczne zakręty - otwierający album „It’s Only Love” czy mój ulubiony „Mono”. Płyta też się świetnie kończy najpierw oferując „Phantom Limb” - doskonały numer, typowo pod nóżkę. Stawkę zamyka „Run Away From The Mob”, który kończy się wyraźnym niedopowiedzeniem. Utwór ma w sobie coś tak urzekającego, że zostawia mnie z poczuciem niezwłocznej ochoty włączenia „Perfecth” od nowa. Całość mija na pstryknięcie palcami i mimo wyraźnie dominującego spokoju uważam, że bardzo dużo się tu dzieje. Fantastycznie się słucha, z jaką lekkością zespół operuje tymi w większości subtelnymi artystycznymi rozwiązaniami. Jest to bardzo smakowite.
Zdaję sobie sprawę, że mimo ogromnej miłości, dopuściłem się jawnej zbrodni na muzyce rockowej, świadomie ignorując wcześniejsze dokonania QOTSA. Na swoje usprawiedliwienie dodam, że na nadrobienie zaległości i naprawę błędów nigdy nie jest za późno. Zachwycony „Perfecth” uznałem, że świat nie może się aż tak mylić, i że to pewnie ze mną było coś nie do końca teges, gdy ileś tam lat temu słuchałem „Songs For The Deaf” po raz pierwszy. Odświeżyłem kilka dni temu i co się okazało? Okazało się, że świat miał rację. Jak ja mogłem tego wcześniej nie załapać? Dlaczego nikt nigdy mi tego nie powiedział i nie wyprowadził z błędu?
Wniosek jest prosty - czeka mnie dużo dobrej muzyki do nadgonienia i jest to bardzo fajna perspektywa. A czy „Perfecth” ma szansę zostać moją płytą roku? Trudno powiedzieć. Ma natomiast realną szansę stać się tak zwanym game changerem, bo gdyby mi tak mocno nie weszła tegoroczna propozycja QOTSA, to pewnie wciąż nie doczekałbym się impulsu, aby przekopać ich dyskografię. Życie pełne jest niespodzianek… Oby tylko tak dobrych.
Przejdź do strony głównej Wróć do kategorii Recenzje









